Treća generacija pčelara u četrdeset šestom medobranju.

Priča koja traje generacijama.

Priča pčelarenja porodice Radonjić počinje 1980. godine, kada je u kuću stiglo prvo pčelinje društvo, u vrškari kupljeno od starog pčelara. U početku su se pčele čuvale u Vlasotincu, prvenstveno za potrebe domaćinstva i porodice. Tokom devedesetih počela je njihova selidba u Zavidince, nekadašnji dom porodice, smešten u Gornjem Zaplanju, na nižim padinama Suve planine. Okruženo očuvanom prirodom, ovo selo postalo je jedno od važnih mesta u razvoju porodičnog pčelarstva.

Pčelarski zanat se godinama učio kroz svakodnevni rad i prenosio sa generacije na generaciju. Velika prekretnica dogodila se 2017. godine, kada je oštra zima odnela više od polovine pčelinjaka. Tada se u rad uključila nova generacija koja započinje njegovu obnovu. Uveden je i sopstveni uzgoj matica, a članstvom u pčelarskom društvu, kroz seminare, razmenu iskustava sa drugim pčelarima i samostalno proučavanje, znanje se dalje proširivalo.

Tako je vremenom oblikovan način rada koji spaja nova saznanja sa iskustvom prethodnih generacija. Osnovna ideja ostala je ista, pratiti prirodu, a ne pokušavati da se njen ritam menja. Cvetanje, vremenske prilike i razvoj pčelinjih društava prate se tokom cele godine, a košnice se pomeraju u skladu sa prirodnim tokom paše.

Od 2023. godine pčelinjak se seli i na vlasinske padine, prateći pašu kroz različite nadmorske visine. Danas o pčelama brine treća generacija porodice Radonjić. Od jedne vrškare i prvog pčelinjeg društva iz 1980. godine, pčelinjak je narastao na oko 200 košnica, dok je pčelarstvo ostalo porodično i zasnovano na znanju i iskustvu koje se prenosi generacijski.